Hayatın bize sunduğu sayısız duygunun, deneyimin ve lezzetin arasında insanı gerçekten dönüştüren bir tat varsa, o da acıdır.
Çoğumuz mutluluğun peşinden koşarız. Huzurlu, sorunsuz ve konforlu bir hayat isteriz. Çünkü insan doğası gereği acıdan kaçınmaya meyillidir. Ancak hayatın ilginç bir gerçeği vardır: En değerli derslerini çoğu zaman en zor dönemlerde verir.
Her şey yolundayken dünya daha güzel görünür. İnsanlar daha samimi, dostluklar daha sağlam, gelecek ise daha parlak gelir. Gökyüzü biraz daha mavi, yıldızlar biraz daha ışıl ışıldır sanki. Böyle zamanlarda eksiklerimizi görmek istemeyiz. Hatalarımızı fark etmeyiz. Çünkü şartlar iyiyken gerçeklerle yüzleşmeye ihtiyaç duymayız.
Üstelik çevremizdekiler de çoğu zaman bu rahat düzeni bozmak istemez. Kusurlarımızı söylemezler, yanlışlarımızı dile getirmezler. Herkes iyi giden hikâyenin bir parçası olmaktan memnundur. Böylece farkında olmadan yapay bir dünyanın içerisinde yaşamaya başlarız.
Ne var ki hayat, insanı sürekli aynı noktada tutmaz.
Bir gün şartlar değişir.
İşte o zaman öğrenme süreci başlar.
Bugüne kadar hiç sorun edilmeyen davranışlarınız eleştirilmeye başlanır. Daha önce görmezden gelinen eksikleriniz bir anda herkesin dikkatini çeker. İnsan ilişkilerinin büyük kısmının aslında şartlara bağlı olduğunu fark etmeye başlarsınız.
Bu, gerçeğin ilk yüzüdür.
Sonra zaman ilerler. Zorluklar arttıkça maskeler düşmeye başlar. Büyük sözler verenler sessizleşir. Yanınızda olacağını söyleyenlerin bir kısmı uzaklaşır. Hayaller satanlar, boş vaatlerde bulunanlar ve yalnızca iyi gün dostu olanlar tek tek görünür hâle gelir.
İşte bu da gerçeğin ikinci yüzüdür.
Acı, yalnızca can yakmaz; aynı zamanda gösterir.
İnsanları gösterir.
İlişkileri gösterir.
Kendinizi gösterir.
Kalabalıklar yavaş yavaş azalırken yalnızlığın sesi daha belirgin duyulur. Telefonunuz eskisi kadar çalmaz. Bir zamanlar sürekli haber aldığınız insanlar sessizliğe gömülür. Ve insan, o sessizlikte birçok şeyi yeniden düşünmeye başlar.
Belki de olgunlaşma tam olarak burada başlar.
Çünkü insan en çok kaybettiklerinde neye sahip olduğunu, en çok düştüğünde ne kadar güçlü olduğunu ve en çok yalnız kaldığında kimlerin gerçekten yanında olduğunu öğrenir.
Bu nedenle acıyı yalnızca bir ceza olarak görmek doğru değildir. Acı bazen hayatın en dürüst öğretmenidir. Serttir, yorucudur, hatta kimi zaman acımasızdır; fakat öğrettikleri kalıcıdır.
Bugün yaşadığınız zorluklar bir gün geriye dönüp baktığınızda karakterinizi inşa eden taşlar olabilir. Çünkü insanı şekillendiren yalnızca güzel günler değildir; çoğu zaman onu asıl şekillendiren, mücadele ettiği günlerdir.
Bu yüzden çevrenizde zor zamanlardan geçen insanlar varsa onları iyi gözlemleyin. Belki de onların en çok ihtiyaç duyduğu şey bir öğüt değil, uzatılmış samimi bir eldir.
Kim bilir...
Bir gün aynı acı sofrasında oturduğunuzda size de ayran uzatan birileri olsun diye.
Hafif acılı günlerle gerçekleri öğrenebildiğimiz, ağır sınavlara ihtiyaç duymadığımız bir hayat dileğiyle...
